No icon

கிறித்தவர்களுக்கான அரசியல் தேடல் - 21.03.2021

கிறித்தவர்களுக்கான அரசியல் தேடல் 

அருள்பணி. ஜான் சுரேஷ் இயக்குனர். ஜீவன் ஜோதி  IAS  அகாடமி, இராமாபுரம், சென்னை.

 

கிறித்தவர்களுக்கு அரசியல் தெரியாது. கிறித்தவர்கள் அரசியலில் ஈடுபடுவது கிடையாது. அவர்களுக்கு அரசியலில் ஆர்வம் கிடையாது. எங்காவது அடிபட்டாலோ பாதிக்கப்பட்டாலோ தான் கிறித்தவர்கள் சில அரசியல் செயல்பாடுகளை முன்னெடுப்பார்கள். அதையும் முழுமையாக முடிக்காமல் பாதியிலேயே முடங்கிவிடுவார்கள். சில தருணங்களில் முழுமையான அரசியல் பணியை அந்த ஒரு காரியத்திற்காக மட்டும் செய்வார்கள். ஓர் ஒருங்கிணைந்த அரசியல் பார்வையோ ஓர் ஒருங்கிணைந்த தொடர் அரசியல் செயல் திட்டமோ செயல்பாடுகளோ எதுவும் அவர்களுக்கு கிடையாது.

கிறித்தவர்களுக்கு என்று பெயர் சொல்லும் அளவுக்கு ஒரு அரசியல் கட்சி கிடையாது. பல அரசியல் கட்சிகள் பதிவுச் செய்யப்பட்டு இருந்தாலும் ஒன்றுபட்டு கிறிஸ்தவர்கள் அதில் ஈடுபட மாட்டார்கள்மதத் தலைவர்களுக்கு கட்டுப்படுகின்ற அளவுக்கு அரசியல் தலைவர்களுக்கு கிறித்தவர்கள் செவிக் கொடுக்கமாட்டார்கள். கிறித்தவ சமய தலைவர்களும் சமய ஆன்மிக காரியங்களில் மக்களை ஈடுபடுத்தவும் நெறிப்படுத்தவும் எடுக்கும் முயற்சியைபோல் மக்களை அரசியல் ஈடுபாட்டுக்கோ நெறிப்படுத்துதலுக்கோ கொண்டு செல்லமாட்டார்கள். மதம் சார்ந்த, ஆலயம் சார்ந்த பணிகளில் காலநேரம், நிதி செலவுகள்  பாராமல் தியாக உள்ளத்தோடு ஈடுபடுகின்ற கிறிஸ்தவர்கள் ஏராளம். அதே மனநிலையில் தியாக உள்ளத்தோடும் காலநேரம் பாராமல் அரசியல் ஈடுபாடு உள்ளக் கிறித்தவர்களைத் தேடிப் பார்ப்பது அரிது. இதுபோன்ற விமர்சனங்கள் கிறித்தவர்கள் மீது அதிகமாக வீசப்படுகின்றன. இவை ஒருபுறம் உண்மை என்றாலும் மறுபுறம் இவ்விமர்சனங்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. கிறித்தவர்கள் எல்லாவித அரசியல் ஈடுபாடும் உள்ளவர்களாகத் தான் இருக்கின்றார்கள். கிறித்தவத்துக்கு உள்ளேயும் (எல்லா சபைகளிலும்) தீவிரமான பல அரசியல் போக்குகள் உண்டு. ஆனால், இவர்கள் கிறித்தவர்கள் என்ற மத அடையாளத்தோடு கிறித்துவ சமூகத்திற்கான தெளிவுள்ள அரசியலை முன் எடுக்காமல் உள்ளனர் என்பதே உண்மை.

பன்னெடுங்காலமாகவே கிறித்தவர்கள் பெரிய அளவில் காங்கிரஸ் கட்சியில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களாக இருந்துள்ளார்கள். மத்திய அமைச்சர்களாக, கட்சிகளின் தேசிய பொறுப்பாளர்களாக, மாநில அமைச்சர்களாக, காங்கிரஸ் மற்றும் பிற  கட்சிகளின் பொறுப்பாளர்களாக, நாடாளுமன்ற, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக, கிளைத் தொடங்கி மாவட்டம், மாநிலம், தேசியம் என்று அரசியல் கட்சிகளின் பொறுப்பாளர்களாக இன்றளவும் உள்ளார்கள். ஆனால், இவர்கள் அந்தந்த அரசியல் கட்சிகளின் நேர்மையான உறுப்பினர்களாகவும் தீவிரமான தொண்டர்களாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றார்கள். கிறித்தவ சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாகவோ அல்லது கிறித்தவ சமூகத்தின் மனநிலையை பிரதிபலிப்பவர்களாகவோ இருந்ததில்லை என்பதே உண்மை.

தமிழக அரசியலில் இங்கு தமிழ்நாட்டிலேயே தோன்றிய நீதிக்கட்சி உருவாவதற்கு அதன் பின்புலத்தில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவராக இருந்தவர் திரு. ஜான் ரத்தினம் என்கின்ற கிறித்தவர். காங்கிரஸ் கட்சியில் தொடக்க காலத்திலிருந்தே (கிறித்தவர்கள் என்று சொல்கின்றபொழுது வெளிநாட்டிலிருந்து வந்தவர்கள் அல்ல; இந்த மண்ணிலேயே பிறந்து மத நம்பிக்கையால் கிறித்தவத்தை தழுவிய இந்திய கிறித்தவர்கள்) தங்களை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்ட கிறித்தவர்கள் பலர் உண்டு. முதல் இந்திய அமைச்சரவையின் அமைச்சராக பணியாற்றிய திரு. ஜான் மத்தாய் தொடங்கி உயர்திரு. மன்மோகன் சிங் அவையின் திருமதி. அம்பிகா சோனி வரையில், திரு. ஆஸ்கர் ஃபெர்னாண்டஸ், திருமதி. மார்கரெட் ஆல்வா, திரு. சங்மா, திரு. டி. . அந்தோணி, போன்றோர் நம் நாட்டில் அரசியலில் களமாடிய கிறித்தவர்கள். சோசலிச தொழிற்ச் சங்கம் வழியாக அரசியல் களம் கண்டு முன்னணி தலைவர்களும் தோல்வியடையுமளவில் தேர்தல் களத்தில் நின்று பின்நாளில் இந்திய இரயில்வே மற்றும் இராணுவம் ஆகிய துறைகளில் அமைச்சராக சிறப்புற பணியாற்றிய திரு. ஜார்ஜ் ஃபெர்னாண்டஸ், காலம் சென்ற ஆந்திர முதல்வர் உயர்திரு. ராஜசேகர ரெட்டி இப்போது அவருடைய மகன் திரு. ஜெகன் மோகன் ரெட்டி போன்றோர் தேசிய மற்றும் மாநில அளவிலும்; கோவா மாநிலத்தில் சரிபாதி சட்டமன்ற மற்றும் நாடாளுமன்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள்; காங்கிரஸ் மற்றும் பாரதிய ஜனதா கட்சிகளிலும் கிறித்தவர்கள் பலர் உள்ளனர்.

 தமிழகத்திலிருந்து திரு. அடைக்கலராஜ் திரு. பீட்டர் அல்போன்ஸ் போன்றவர்கள் மிக நீண்டகாலமாக காங்கிரஸ் அரசியலில் ஈடுபாடு உள்ள கிறித்தவர்கள். சதீஸ்கர் மாநிலம் உருவெடுத்தபோது அதன் முதல் சட்டமன்ற அவையின் முதல் மந்திரி அஜித் யோகி ஒரு கிறித்தவர். நாகாலாந்து மாநிலத்தில் முதல் மந்திரியாகவும் பிறகு மகாராஷ்டிரா, ஒடிஸா போன்ற மாநிலங்களில் கவர்னராகவும் பதவிவகித்த திரு. ளு. . ஜாமீர் ஒரு கிறித்தவர். இன்று இருக்கும் ஒடிஸா மாநிலம் அன்று ஒருங்கிணைந்த ஒரிஸாவாக உருவாக முதன்மை காரணமாக இருந்த திரு. மதுசூதன் தாஸ் ஒரு கிறித்தவர். தற்போதைய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மாண்புமிகு திரு. நெல்சன்அஞ்சாநெஞ்சன் ஆபிரகாம் என்று கலைஞரால் அழைக்கப்பட்டவர் ஆலந்தூர் உயர்திரு. ஆபிரகாம், திமுக கழகத்தின் முதன்மை பேச்சாளர்களில் ஒருவரான வன்னை ஸ்டெல்லா, அதிமுக கட்சியில் தற்போதைய மந்திரியாக இருக்கும் மாண்புமிகு அமைச்சர் திரு. பெஞ்சமின், அம்பத்தூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. அலெக்சாண்டர், முன்னாள் திருச்சி சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. ஆரோக்கியசாமி, இவர்கள் போல் இன்னும் பலர் மற்றக் கட்சிகளிலும் முழுநேர அரசியல்வாதிகளாக உள்ளனர். எனினும், மேற்படி குற்றச்சாட்டுகள் கிறித்தவர்கள் மீது தொடர்ந்து இருப்பது நியாயமாகவே பார்க்கப்படுகின்றது. அது ஏன்? தற்போது தமிழகத்தில் அடுத்தகட்ட சட்டமன்றத் தேர்தலுக்காகத் தீவிரமான செயல்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்ற சூழலில் மேற்படி குற்றச்சாட்டுகள் மீண்டும் எழத் தொடங்கியுள்ளன. குறைந்தபட்சம் இதுபோன்றத் தருணங்களிலாவது கிறித்தவர்கள் தங்கள் மீது சுமத்தப்படுகிற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு நியாயம் என்ன என்பதையும் அல்லது குற்றச்சாட்டுகள் தவறு எனில் அவற்றுக்கான பதிலிருப்பையும் தேடக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.

இங்குதான் சில உண்மைகளைப் புரிந்து கொள்ள நமது இஸ்லாமியச் சகோதரர்களின் அரசியலை சற்று உரசிப் பார்ப்பது நல்லது என்று நினைக்கின்றேன். இஸ்லாமியர்களுக்கென்று பலக் கட்சிகள் இருந்தாலும் இஸ்லாமியக் கொள்கையோ, இயல்போ அற்ற பல தேசிய மாநிலக் கட்சிகளில் தொடர்ந்து இஸ்லாமியர்கள் அங்கம் வகிக்கின்றவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். ஏன், அக்கட்சியின் முன்னிலைப் பொறுப்பாளர்களாக பதவி வகிக்கின்றார்கள். எந்தக்கட்சி ஆண்டாலும் தமிழக அரசியலிலும் தேசிய அரசியலிலும் குறைந்தபட்சம் யாராவது ஒரு இஸ்லாமியருக்காவது  ஓர் அமைச்சர் பதவியாவது தரப்படுகிறதுஎன்ன காரணம்? நமது இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் தங்களுக்கான இஸ்லாமிய அடையாளத்தோடு உள்ள கட்சிகளிலும் பஜக, காங்கிரஸ், திமுக, அஇஅதிமுக போன்ற கட்சிகளிலும் இன்னும் பிற மாநிலங்களில் உள்ள பல பிராந்திய கட்சிகளிலும் முழு ஈடுபாடுக் கொண்டு அரசியல் நடத்திக் கொண்டு வருகிறார்கள். அதேபோல், கிறித்தவர்களும் அரசியல் ஈடுபாடு கொண்டு வாழ்ந்தாலும் கிறித்தவர்களை மட்டும் அரசியல் அறிவும், சிந்தனையும், செயல்பாடும் அற்றவர்களாக விமர்சிப்பது ஏன்?

இஸ்லாமியர்கள் எந்தக் கட்சியில் இருந்தாலும் இஸ்லாமியச் சமூகம் சார்ந்த உரிமைகளையும் அம்மக்களின் நலன்ககளையும் எந்தவிதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காமல், அச்சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளாக அரசியல்  நடத்துகின்றனர்அதோடு மனித உரிமைக்கான போராட்டங்கள், அரசியல் செயல் முன்னெடுப்புகளை அவர்களிடம் வெளிப்படையாகக் காணமுடிகிறது. மறுபுறம்  கிறித்தவர்கள் தாங்கள் சார்ந்தக் கட்சியில், கட்சியின் கொள்கைக்காகவும் கட்சியின் தலைமை இடுகின்ற பணிகளைச் செவ்வனே செய்வதற்கும் அதன் நிமித்தம் அக்கட்சியில் தங்களுக்கான இடத்தைத் தக்க வைக்க போராடுபவர்களாகவே அடையாளங் காணப்படுகிறார்கள். தம் கட்சிக்காகத் தங்களை அர்ப்பணிப்பதில் தீவிரம் காட்டுபவர்களாகவும் கிறித்தவச் சமூகத்தின் குரலாகச் செயல்படுவதில் சற்று தயக்கம் காட்டுபவர்களாகவுமே இருக்கின்றார்கள்.

இஸ்லாமிய சமய தலைமைப் பீடங்களும் மக்களும் அவர்களுக்கான பிரதிநிதிகளை வெற்றிக்கொள்ள செய்வதிலும், அடையாளம் காண்பதிலும், அவர்களை அரசியல் ஈடுபாடு உள்ளவர்களாக மாற்றுவதிலும் கடமையாற்றுகின்றனர். மறுபுறம் கிறித்தவ சமயத்தின் பிரதிநிதிகள் எந்தவிதத்திலும் தங்கள் சமயத்தாலோ கிறித்தவ சமயத்தின் தலைமைப் பீடத்தாலோ தங்களுக்கான அரசியல் அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை என்பதிலே வருத்தப்படுபவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய உண்மையே. மேலும், சமயம் தன் சமய ஆன்மிகக் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்பதில் இருக்கின்ற நியாயம் அது. தன் அரசியல் கடமைகளையும் செய்ய வேண்டும் என்பதில் தங்களுக்குரியக் கடமையை உணராதவர்களாக இந்திய கிறித்தவ சமூகமும் சமயமும் இருக்கின்றன. மதவாத அரசியலுக்கு தாங்கள் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்கின்ற எண்ணத்தில் தங்களின் நியாயமான அரசியல் கடமைகளை ஆற்றாமல் இருக்கும் தவற்றினை செய்கிறார்கள் என்பதும் உண்மை.

கட்சி சார்ந்து ஈடுபாடும் கிறித்தவ அரசியல்வாதிகள் தங்களுடைய சுய முயற்சி, ஈடுபாடு, கட்சித் தலைவர்களின் தோழமை, கட்சியின் ஆதரவு மற்றும் அரவணைப்பு இவையே தாங்கள் அரசியல் களத்தில் வளம் வருவதற்கான நியாயங்களாக கருதுகின்றனர். இதனால், தங்களை எல்லோருக்கும் பொதுவானவர்களாக  அல்லது தாங்கள் சார்ந்தக் கட்சியின் விசுவாசிகளாக தங்களைத் தாங்களே பாவித்துக்கொள்கிறார்கள். அது மட்டுமின்றி கிறிஸ்தவச் சமூகத்தின் மீது அநீதி இழைக்கப்படும் வேளையில் இஸ்லாமிய அரசியல் தலைவர்களைப் போலல்லாமல் இது நமது கட்சிக்கு அப்பாற்பட்டது அல்லது நமது கட்சி தலைமை நம்மிடம் சொன்னால் செய்யலாம் என்ற மனநிலையில் இப்பிரச்சனைகளை அனுகுகிறார்கள். சான்றாக என்ஆர்ஐ, சிஐஏ போன்றச் சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டப்பொழுது அதை எதிர்த்து இஸ்லாமிய அமைப்புகள் போராடின என்பது ஒருபுறம் என்றாலும், தமிழகத்தில் ஆளும் அஇஅதிமுக அதை ஆதரித்தபொழுது, அதே அதிமுகவின் சின்னத்தில் வெற்றிப்பெற்ற சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. தமீமும் அன்சாரி அவர்கள் இதை வன்மையாக எதிர்த்து சட்டமன்றத்திற்குள் கருப்புச்சட்டை அணிந்து போராடினார்தான் எந்தக் கட்சி சார்ந்து இருந்தாலும் தம் சமூகம் சார்ந்த அரசியல் செய்ல்பாட்டிற்கான பல சான்றுகளை இப்படி நாம், நமது இஸ்லாமிய அரசியல்வாதிகளிடம் பார்க்கலாம். இந்த நிலைமை கிறித்தவ அரசியல்வாதிகளிடம்

இதுவரையில் தென்படவில்லை. இத்தகைய ஒரு போக்கினை கிறித்தவ சமூகமும் உருவாக்கவில்லை.

இங்கு மேலும்ஓர் உண்மை என்னவென்றால் நாங்கள் அனைவரும் கிறித்தவர்கள் என்ற ஒரு பொது சிந்தனை கிறித்தவர்களுக்கு கிடையாது. இதற்கு அடிப்படையில் இரண்டு காரணங்களை பார்க்கலாம் ஒன்று கிறித்தவர்கள் மிகவும் தீவிரமான சாதி சிந்தனையில் மூழ்கி இருக்கின்றார்கள். இன்னொன்று கிறித்தவம் சிறுபான்மை இனம் ஒரு சமயமாக இருந்தாலும் பல திருச்சபைகளாக பிரிந்து இருக்கின்றது. இவர்கள் தங்களைக் கிறித்தவர்கள் என்று பார்ப்பதைவிட தங்களை தாங்கள் சார்ந்த சாதிய சமூகமாகவும் அல்லது சபை சார்ந்த நம்பிக்கையாளர்களாகவும் அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில் தீவிரம் காட்டிக் கொள்கின்றார்கள். ஐக்கிய திருச்சபையாக இணைவதெல்லாம் கிறித்து பிறப்பு விழா நிகழ்வுகளோடு நிறைவடைந்துவிடுகிறது. கிறித்துவர்கள் குறிப்பாக தேர்தல் அரசியல் களத்தில் தங்கள் சமயத்தை விட தங்கள் சாதியைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு பல வெளிப்படையான சான்றுகளை நாம் காணமுடிகிறது. சான்றாக 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் 40மூ மேல் கிறித்தவர்களுடைய வாக்குவங்கி இருக்கும் கன்னியாகுமரி நாடாளுமன்றத் தொகுதியில் பஜக வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றது என்பது சமயம் கடந்து சாதிய ஓட்டினால் பெற்ற வெற்றி என்றே பல்வேறு அரசியல் ஆய்வாளர்கள் கணித்தார்கள். இஸ்லாமிய சமூகத்தைப் பொறுத்தவரையில் இது போன்ற மனநிலைகளைக் கடந்து வருகின்றார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை.

(தொடரும்)

Comment